home

PROJECTEN

BEROEP EN BEZIELING

"Ik doe geen dingen waar ik niet achter sta"

Interview: Han Hoekstra
Redactie: Esther van der Panne

Bram nekkers: "Als je iets wil bereiken, moet je je daar ook op focussen."Bram Nekkers houdt van problemen oplossen. Als monteur van revalidatietoestellen lost hij storingen in apparaten op en bedenkt aanpassingen: ‘Compleet nieuwe dingen, bedoeld om mensen te helpen’. Hij houdt er ook van om met mensen om te gaan en dan situaties een andere draai te geven, nieuwe denkrichtingen aan te reiken. Daarom streeft hij ernaar om management te gaan doen.

Hoe zou je het gezin typeren waarin je bent opgegroeid?

“Ik heb het idee dat ik uit een heel open gezin kom. We waren altijd vrij om onze eigen ideeën te creëren, over geloof bijvoorbeeld. Toen ik heel jong was, was mijn moeder nog wel gelovig en we zijn ook mee geweest naar de kerk, maar het was geen verplichting.
Ik ben netjes opgevoed. Ik denk dat mijn ouders het heel goed hebben gedaan.”

Wat voor werk deden je ouders?

“Mijn vader is leraar in het basisonderwijs, mijn moeder was dat ook, maar heeft ook een heleboel andere dingen gedaan: peuterspeelzalen geopend, origamicursussen gegeven, reiki. Ze heeft nu een natuurgeneeskundige praktijk. Zij is echt een onderneemster.”

Als je op die manier opgevoed wordt, gaan je ouders je automatisch de kant op sturen waar jij goed in bent.

Heeft het werk van je ouders invloed gehad op wat jij bent gaan doen?

“Nee, niet direct. Maar mijn ouders waren allebei leraar en dan kijk je: waar zijn kinderen goed in en waar zijn ze minder goed in? Dat is gewoon je werk. Als je op die manier opgevoed wordt, gaan je ouders je automatisch de kant op sturen waar jij goed in bent. Dus in die zin ben ik waarschijnlijk in een bepaalde richting gestuurd, maar ik heb de vrije keus gehad om dat te doen.”

Wat voor beroepsopleiding heb je gevolgd?

“Ik ben begonnen met voorbereidend beroepsonderwijs. Na twee jaar moet je een richting kiezen, toen ben ik metaalbewerking gaan doen. En als ik daarop terugkijk, denk ik dat dat voor mij een hele goede keuze is geweest.
Als je houtbewerking hebt gedaan, kom je in de bouw terecht. Ik heb in de bouw gewerkt en merkte dat ik het helemaal niet leuk vind om daarin te werken. Met metaalbewerking heb je veel meer keuze om ergens anders te gaan werken.
Metaalbewerking is ook niet zo eenvoudig als houtbewerking. Het is preciezer werk. Op school was ik niet goed in Nederlands en dat soort vakken, omdat ik dyslectisch ben, maar met alles wat ik met mijn handen kon doen en met praten had ik geen moeite. Wiskunde was ik ook goed in. De meeste kinderen die daar zaten, waren niet zo intelligent als ik en dan ga je automatisch naar een uitdaging zoeken.”

Hoe is het huishouden waar je nu deel van uitmaakt samengesteld?

“Ik heb een vriendin, Esther. Toen ik alleen woonde, had ik een appartementje, want in je eentje kun je niet een heel huis betalen van het loon dat ik krijg. Op een gegeven moment hebben we met z’n tweeën dit huis gekocht. Daar ben ik heel blij mee. Iedere keer als ik thuis kom, is het weer genieten.”

Ben je ook actief in huishoudelijk werk en heb je ook hobby’s?

“Huishoudelijk werk doen we samen. We werken allebei, dus dat moet wel. Dat is best zwaar af en toe. Het komt er vaak op neer dat je in het weekend aan het schoonmaken bent omdat je er ’s avonds geen puf meer voor hebt.
Hobby’s: sporten. Op het moment gaat het even wat minder, maar ik squash regelmatig met mijn vader. En computeren is een grote hobby van mij. Vooral het hardwaregedeelte vind ik erg interessant. Ik help mensen regelmatig met de computer als er iets niet werkt. Moeilijk vind ik dat ze dan vaak achteraf zeggen: ‘Wat moet je er voor hebben?’ Dat vind ik helemaal niet interessant. Ik vind het leuk om aan dat ding prutsen en waarom zou ik daar iets voor moeten hebben?
Ik haal me nooit te veel werk op mijn hals, want als ik wil kan ik iedere dag wel buitenshuis computers repareren. Als ik geen zin heb, zeg ik dat gewoon en maak een afspraak voor volgende week. Daar kun je beter eerlijk in zijn dan dat je een smoes moet verzinnen.”
 
Hoe is je arbeidsloopbaan begonnen?

Bram Nekkers: "Als ik geen dyslexie had gehad, had ik in ieder geval hoger onderwijs of uni-versiteit gedaan."“Na mijn school heb ik een heleboel verschillend werk gedaan via uitzendbureaus. Als je een beetje inzet hebt, heb je binnen een week werk. Dat is makkelijk genoeg. Zeker omdat ik kon lassen. Ik had een goede beroepsopleiding, netjes geslaagd.
Nu ben ik wel blij dat ik dat gedaan heb, want ik heb een heleboel ervaringen met bedrijven en de sfeer daar. Je kunt dan kijken wat je wel en wat je niet ligt.”

Bij hoeveel bedrijven heb je gewerkt voor je bij het bedrijf kwam waar je nu zit?

“Bij heel veel, dertig of nog meer. In de metaalindustrie en in kleine bedrijfjes, bijvoorbeeld als caravanslotenmaker of bakken maken voor de groenteteelt. De hele dag stond je die platen in zo’n machine te doen of die sloten goed te lassen. Veel baantjes waren ook om gewoon aan het werk te blijven.
Op een gegeven moment heb ik gezegd: Ik wil een bepaalde kant op, ik wil iets bereiken. Ik wilde met computers werken. Toen heb ik een cursus gedaan voor pc-technicus. Maar ik kwam in die branche niet aan het werk, want iedereen wist wat van computers en degenen die aangenomen werden, waren altijd de mensen die een hogere opleiding hadden gedaan. Toen kreeg ik iets aangeboden bij Belicom. Daar hebben ze me geleerd om telefoonaansluitingen te maken. Dan kwam ik bij mensen thuis en sloot de digitale telefoon aan. Dat vond ik heel erg leuk om te doen. Dat bedrijf dreigde failliet te gaan. Na een half jaar werd ik er als uitzendkracht uitgegooid. De nieuwe leiding nam me voor een maand aan en heeft me er toen ook weer uitgegooid. Toen is het echt failliet gegaan.
Maar goed, ik had die bedrijfsopleiding gedaan en ben bij Adato Nederland terechtgekomen. Die deden projecten in communicatie, elektronica en beveiliging. Ze leenden mensen uit aan andere bedrijven. Ik had een vast contract en een opzegtermijn, alles normaal. Daar heb ik echt een hele leuke tijd gehad. Het nadeel was dat dat bedrijf ook failliet ging.”

Zat je wel eens zonder werk?

“Nee. Er is altijd wat te doen. Als ik terugkijk naar al die baantjes die ik gehad heb, merk ik dat ik het heel leuk vind om situaties te zien en daar een verandering in aan te brengen, een andere denkrichting voor te stellen. In de tijd dat ik bij mensen thuis kwam om de digitale telefoon aan te sluiten, bijvoorbeeld. De man heeft dat besteld en die vrouw weet daar niks van. Dan kom je binnen en die vrouw moet eerst overtuigd worden dat dat wel nodig is. Dan vind ik het leuk om zo’n situatie zo te turnen dat je toch een positief beeld krijgt. En ik was daar redelijk goed in, denk ik. Je moet met dat soort dingen natuurlijk oppassen. Je moet geen dingen doen waar je zelf niet achter staat. Daar ben ik bij mijn werkgever altijd heel duidelijk in geweest, dat ik bepaalde dingen niet doe.”

Kun je daar een voorbeeld van geven?

“Bij een sollicitatiegesprek heb ik altijd gezegd: Ik werk niet op zaterdag. Daar heb ik altijd veel respect voor gekregen; ik zeg er wel bij: op zondag vind ik geen probleem. Dat heeft met mijn geloofsinstelling te maken. Het belangrijkste deel uit de Bijbel is voor mij de Tien Geboden. De redenering daarachter is dat de Tien Geboden door God zelf geschreven zijn. Daar staat dat zaterdag de sabbat is. Dat kun je ook terugzien in het feit dat in de woestijn op zaterdag geen manna viel. Daar moet ik toch wel véél waarde aan hechten.”

Jouw ervaring is dat je respect krijgt voor die godsdienstige achtergrond als je het duidelijk zegt.

“Als zo’n bedrijf daar echt een probleem mee heeft, nemen ze een ander aan. En als jij zegt, direct als je daar binnenkomt: Dit ben ik en hier sta ik voor, dan word je gekozen terwijl ze weten dat jij zo bent. Dan krijg je er, als je daar werkt, ook genoeg respect voor. Als je er een beetje slim mee omgaat, want je moet niet belerend worden naar mensen die daar niet voor openstaan. Dat heeft geen zin.”

Als je binnenkomt bij de balie, weet je al hoe een bedrijf draait, de sfeer is meteen duidelijk.

Wat is je huidige functie?

“Ik werk op het moment bij Harting-Bank Nederland. Die doen in revalidatiemiddelen: rolstoelen, bedden, van die driewielwagentjes die je ziet rijden op straat, driewielfietsen - alles wat met revalidatietoestellen te maken heeft.
Daar ben ik monteur. Reparatie, het oplossen van storingen, wat ik bij de computer ook al heel leuk vond. En aanpassingen maken. Dan moet je compleet nieuwe dingen maken, die nog nooit eerder bedacht zijn, om mensen mee te helpen. Dat vind ik heel leuk om te doen.
We hebben een heel leuk team in Arnhem. In andere filialen is een andere werksfeer. Dat bepaalt de groep en jijzelf, dat moet je je ook realiseren. Op het moment dat jij iedere dag chagrijnig op het werk staat, beïnvloed je daar de rest mee.”

En als je vooruitkijkt?

“Dan denk ik dat ik heel ander werk ga doen. Ik ben een cursus aan het volgen voor kantoormedewerker. Dat doe ik als basis om management te gaan doen, daar streef ik naar.”

Wat trekt je daarin aan?

“Wat me altijd heeft aangetrokken: het oplossen van problemen en de omgang met de mensen in een groep. Hoe zorg je dat ieder die taken oppakt waar ze goed in zijn? Het is niet: ik maak een systeem en een ander moet dat maar volgen, want als mensen op de verkeerde plaats zitten gaat het nooit werken.
Het leuke van management is ook dat je veel meer kans hebt om een bedrijf te sturen, je hebt meer zeggenschap in hoe je dingen doet.”

Wat verdien je zo om en nabij en is dat voldoende?

“Voor mij is het niet voldoende op het moment. Ik verdien – ik schaam me er helemaal niet voor – 1600 euro bruto en dat is weinig voor het werk wat ik doe.
Als je monteur bent, of wat gezien wordt als het lagere personeel, dan verdien je minder. Eigenlijk is dat krom. Op het moment dat ik vrachtwagenchauffeur ben, zoals ik dat gisteren en vandaag even ben geweest, ben ik de belangrijkste persoon van het bedrijf. Want ik kom bij die klant thuis. Ik praat met die klant en ik maak de dingen die fout gaan in orde. Zonder mij kan zo’n bedrijf op dat moment niks. Dan kun je tien bazen op een rij zetten, dan krijgen ze niks gedaan. En als je ziet wat ik daar voor compensatie voor krijg...
Nou wil ik niet te geldgericht zijn, maar als je dat niet bent, krijg je het ook niet. Dus je moet op een gegeven moment zeggen: ‘Ik wil geld verdienen.’ Daar kun je ook meer dingen mee doen voor andere mensen. Op het moment heb ik niet de mogelijkheid om een ander financieel bij te staan, mocht dat nodig zijn.
En ik ben nou heel afhankelijk van wat mijn vriendin verdient. Dat is een situatie waar ik eigenlijk niet in wil zitten.”

Een bijzondere gebeurtenis in jouw arbeidsloopbaan was dat moment dat je je realiseerde: nu wil ik me ergens op gaan richten. Hoe ging dat?

“Als ik ergens mee zat, in die tijd, ging ik wandelen in het bos en dan praatte ik gewoon hardop met God. Het kon midden in de nacht zijn, dat maakte niet uit. En als ik het bos weer uitliep, wist ik wat ik wou doen. Het is een ervaring die ik een paar keer heb gehad.
Het is heel belangrijk voor mij geweest om daar met God over te praten, alleen met God. Dan krijg ik mijn antwoord en wat voor mij goed is.”

Zijn er bijzondere gebeurtenissen in je leven?

“Het meest bijzondere is natuurlijk mijn vriendin en de manier waarop ik haar ontmoet heb.
Ik was al een hele poos op zoek naar een vriendin, maar ik had nooit iemand ontmoet die in mijn smaak viel; of de mensen die in mijn smaak vielen, kozen niet voor mij. Toen heb ik met God gebeden en heb ik een regel gesteld: ik ga met niemand in zee die niet eerst naar mij toe komt. Want ik heb een aantal keer geprobeerd een relatie te krijgen en die meisjes voelden dan niks voor mij. Dat is moeilijk want je hoopt ergens op.
Nog geen week later sprak Esther mij aan via ICQ, I seek you. Het was een onzingesprek. Maar ja, je blijft in gesprek en toen vroeg zij mij om een relatie. Dan ga je natuurlijk weer met God bidden. Is dat goed? Toen heb ik me gerealiseerd dat die situatie zo gelopen was als ik gevraagd had en ben ik gewoon die relatie begonnen. Haar bijna niet kennende, want je hebt elkaar nooit gezien. Je weet in principe niet wie er aan die andere kant zit. Het is puur vertrouwen.
We hebben wel zes jaar contact gehad via internet voordat ik haar echt ontmoet heb. Ze is uit Hong Kong overgekomen, we zijn gaan samenwonen. Ze past zo goed bij mij. Dat is heel, heel bijzonder.”

Ben jij een bezield, een geïnspireerd mens?

“Ik denk dat ik een redelijk geïnspireerd mens ben. Hoe ik daar uitdrukking aan geef, weet ik eigenlijk niet zo goed. Ik denk dat dat vanzelf gaat.”

Wat voel of wat doe je dan?

“Het zijn vaak situaties die je meemaakt en daar krijg je een emotionele reactie bij die niet te begrijpen is. Ik heb het bijvoorbeeld bij een stuk muziek waar ik heel emotioneel van word als ik ernaar luister.
Ik heb zulke ervaringen ook wel eens met klanten. Je hebt mensen die werkelijk helemaal niks meer kunnen behalve hun hoofd bewegen en dat zijn zulke vrolijke, aardige mensen, die het meeste geduld voor je hebben. Dat raakt mij wel. Er is een liedje dat gaat over: als ik naar jou kijk, zie ik dat God jou heeft gemaakt, dan zie ik ‘the fingerprints of God’. Als ik dat koppel aan die klanten, denk ik: dat klopt. Dat is een hele emotionele ervaring.”

Iemand die de baas is van een bedrijf hoeft niet meer te verdienen dan iemand die het echte werk doet, vind ik. Want ze doen allebei net zulk belangrijk werk.

Heb je ook wel eens helemaal geen inspiratie?

“Ik heb nooit situaties op mijn werk dat ik denk: hé, nu heb ik geen inspiratie. Want op het moment dat ik daarover zou denken, zou ik vanzelf met God gaan bidden. Op het moment dat je dat mist, ga je daar wat aan doen. Dat zou tenminste mijn reactie zijn.”
 
Wat vind je vanuit jouw inspiratie belangrijk in je werk?

“Het werken met andere mensen. Ik zou niet zo willen werken dat ik alleen op de weg zit, bij een apparaat kom en verder geen contact met de klanten heb. Service bieden vind ik belangrijker dan het repareren van het kapotte artikel.”

Loopbaan in het kort

Bram Nekkers is geboren op 14 oktober 1976 in Arnhem. Hij is daar opgegroeid als oudste in een gezin met twee kinderen en woont nog steeds in Arnhem.
Bram haalde het diploma van het voorbereidend beroepsonderwijs in de richting metaalbewerking. Een aantal jaren werkte hij via uitzendbureaus, onder andere in de metaalindustrie. Een wat langere periode werkte hij bij een telecommunicatiebedrijf waar hij digitale telefoons aansloot. Sinds 2003 werkt hij als monteur bij Harting-Bank Nederland, een bedrijf voor revalidatiemiddelen.
Naast zijn werk mag hij graag computeren, computers repareren en sporten.
Bram is getrouwd met Esther.

Han Hoekstra is missionair predikant van de protestantse gemeente Arnhem en predikant van de oecumenische wijkgemeente Rijkerswoerd (Arnhem-Zuid).

Terug naar openingspagina Beroep en Bezieling

home