home

PROJECTEN

DUURZAAMHEID: WAAR GEEF JIJ JE TALENTEN AAN?

"Dit gesprek prikkelt om na te denken
over mogelijkheden op mijn werk"

Klik hier om onderstaande interview als pdf-document met foto's en opmaak te downloaden.

Door Gerard van Eck

Inleiding

Landelijk bureau DISK geeft uitvoering aan het project Duurzaamheid: waar geef jij je talenten aan? In de eerste fase van dit project wordt verkend, of en zo ja, hoe mensen in hun eigen (werk)omgeving invulling geven aan het veelomvattende begrip duurzame ontwikkeling. In dat kader is onder meer een gesprek gevoerd met leden en pastoraal werkers van enkele Bredase parochies.

Alle deelnemers aan het gesprek zijn betrokken bij het brede thema duurzame ontwikkeling. Maar naar welke onderwerpen gaat hun interesse in het bijzonder uit? Om dat te bepalen is de deelnemers 48 sociale, economische en ecologische items voorgelegd en gevraagd daaruit vijf items te kiezen die het meest hun hart hebben.
Piet Schalk: “Ik vond het moeilijk om vijf kaartjes te kiezen. De onderwerpen die op de kaartjes staan zijn me eigenlijk niet radicaal genoeg. Ik zou het veel drastischer willen aanpakken. Dat heeft te maken met dat ik mijn hele leven al ertegen aanloop – steeds meer ook – dat mensen veelteveel hebben. Teveel aan producten, teveel aan geld, noem maar op. Mensen hebben dat tot op zekere hoogte ook nodig, maar niet zoveel. Ze stoken elkaar op om steeds meer te willen hebben. Ik geloof er niks van dat het welzijn van mensen vergroot wordt, als ze van steeds meer producten gebruik kunnen maken. Maar als ik toch moet kiezen, dan kies ik als eerste productie en consumptie van duurzame energie. Het verminderen van het energiegebruik van bedrijven en burgers sluit daar direct bij aan. Het maken van producten kost gigantisch veel energie. Als dat wat zou kunnen teruglopen, dan gaat het ook de goede kant op met de energie. Toen enkele jaren geleden de financiële crisis uitbrak, dacht ik: nu gaat het gebeuren! Maar een jaar later zag je, dat alles weer op dezelfde manier doorgaat. Enorm triest!”
Monique van Dijk: “Ik zie de aarde als een bezield organisme, waarin alles met elkaar te maken heeft. Als mensen de menselijke maat niet kunnen aanhouden, dan gaat het mis in onze wereld. We hebben dikwijls de neiging om dingen zo groot aan te pakken, dat de sociale samenhang verloren gaat. Daarom heb ik dat kaartje als eerste gepakt. Om de samenhang te bevorderen collecteer ik in mijn eigen straat. Ik kan dan naast het inzamelen van geld ook met iedereen even een praatje maken. Maar je kunt ook denken aan de intensieve veehouderij in Nederland. Die is zo extreem, dat wij om het vee te kunnen voeren in andere delen van de wereld soja zijn gaan verbouwen. We zijn daarbij uit het oog verloren wat dit daar voor gevolgen heeft. Ik houd van een boerderij die nog een menselijke maat kent. Dat hoeft niet heel kneuterig te zijn, maar het moet wel een beetje te overzien zijn.”
Jan Jonk: “Alle kaartjes vind ik eigenlijk ontzettend belangrijk. Bij het maken van een keuze ga ik echter uit van mijn betrokkenheid bij de stichting Hulp in Bijzondere Omstandigheden en Butgetcoach Breda, zeg maar bij activiteiten gericht op mensen aan de onderkant van de Bredase samenleving. Daarom kies ik armoede als eerste. Mensen geld toestoppen is niet genoeg. Dat werkt slechts even. De aanpak van armoede moet duurzaam zijn. Mensen moeten zich ontwikkelen. Ze moeten weer perspectief krijgen op meedoen; hoe en wat dat is weer iets anders. Daarom vind ik onderwijsparticipatie zo belangrijk. Ik zie ook vaak dat mensen vanwege hun slechte gezondheid – geestelijk of lichamelijk – niet meedoen. Ze zijn niet fit genoeg voor deze maatschappij. Maar mensen weten vaak zelf niet welke krachten er in hen schuilgaan. Die moet je eruithalen. Toch is dat niet het enige. Er moet ook vraag naar je zijn. Daarom is het belangrijk dat de economie zich steeds weer vernieuwt en werkgelegenheid creëert.”
Anton Janssen: “Het onderwerp dat er voor mij bovenuit springt, is productie en consumptie van duurzame energie. Misschien wel omdat ik in een sector werk waar door het gebruik van computers behoorlijk wat energie verslonden wordt. Hergebruik van grondstoffen hoort daar voor mij bij. Energie en grondstoffen zijn ons door onze Schepper geschonken. Omdat de beschikbare hoeveelheid beperkt is, zullen we er zuinig mee om moeten gaan. Er is genoeg voor alle mensen op aarde. Het moet alleen wel eerlijk verdeeld worden. Nu heeft een deel van de mensen heel veel en een ander deel helemaal niks.”
Jan Hopman: “Ik ben vooral geïnteresseerd in sociale duurzaamheid. Niet dat de andere vormen van duurzaamheid niet belangrijk zijn. Als we niet uitkijken, gaat door die CO2 uitstoot de hele aarde naar de knoppen. Maar voor mij blijft het armoedevraagstuk het grote probleem. Ik merk dat ook in onze wijk. Daar wonen veel mensen die moeten leven van een bijstands- of Wao-uitkering. Door de bezuinigingen wordt dat probleem alleen maar groter. Je moet mensen niet uitsluiten, maar dat soort mechanismen zijn wel aanwezig in onze samenleving. Mensen willen ergens bijhoren. Het maakt niet uit of het een parochie, een inloop of een voetbalclub is. Daarom vind ik het belangrijk om aan sociale samenhang te werken en daarbij rekening te houden met de culturele achtergrond van mensen.”
Gerard Kester: “Ik vond het wel lastig om uit zoveel kaartjes een keuze te maken. Eerst had ik alleen maar kaartjes die betrekking hadden op economische duurzaamheid. De wijze waarop wij produceren en consumeren gaat me echt aan het hart. We gaan heel slordig met de aarde om. Als ik kijk naar wat ik allemaal weggooi… Dat kan wel wat minder. Later heb ik mijn keuze nog wat bijgesteld. In mijn werk ben ik namelijk sterk betrokken op het samenleven van mensen. Hoe kunnen wij bij elkaar blijven? Ik stoor me erg aan allerlei tendenzen in onze samenleving die benadrukken vooral jezelf te zijn. Dat gaat ten koste van de sociale samenhang.”
Francis Schalk: “Ik heb vooral kaartjes die over het welzijn van mensen gaan. Mijn eerste keus is armoede. Ik vind het nog steeds onvoorstelbaar dat het, terwijl we zoveel kunnen, niet mogelijk is om rijkdom en armoede beter te verdelen. Ik ben bijvoorbeeld onlangs heel erg geschrokken, toen ik een televisieprogramma zag over de grote hoeveelheid voedsel die we dagelijks weggooien en die andere mensen heel goed kunnen gebruiken. Zolang dat het geval is, zal er ook onvrede in de wereld blijven.”
Frans Verkleij: “Voor mij staat productie en consumptie van duurzame energie bovenaan. Maar ook de soortenrijkdom van dieren en planten vind ik belangrijk. Wij mensen hebben hiervoor een morele verantwoordelijkheid. Door ons toedoen verdwijnen nu in een gigantisch tempo dier- en plantensoorten. Ik vind dat dit niet mag. Al die dieren en planten hebben een intrinsieke waarde. Een spin heeft ook recht op leven. Dat moeten we respecteren los van vraag of dieren en planten ons van nut zijn.”

omhoog

Individuele verantwoordelijkheid

Het tweede deel van het gesprek gaat over de stelling: ‘Ik ben als betaald werkende niet verantwoordelijk voor het leveren van een bijdrage aan duurzame ontwikkeling.’ Al gauw is duidelijk dat alle deelnemers het met deze stelling oneens zijn.
Anton Janssen: “Ik heb een enorme hekel aan het naar anderen wijzen, als je zelf ook verantwoordelijkheid kunt nemen. Als iedereen een klein steentje bijdraagt zetten we met z’n allen toch een flinke stap voorwaarts. Op bepaalde momenten in mijn leven heb ik heel sterk vanuit een innerlijke motivatie gehandeld. Dat ik dacht: als ik dit laat gebeuren, dan moet ik de rest van mijn leven ook mijn mond houden. Bijvoorbeeld toen iemand in elkaar geslagen werd. Op mijn werk heb ik dat minder dat ik dingen vanuit een sterke innerlijke motivatie doe. Ik werk liefst samen met anderen aan het verwezenlijken van mijn idealen. Op mijn werk kom ik niet zoveel gelijkgestemden tegen. Ik zie ook niet zoveel mogelijkheden om het bedrijf om te vormen tot een duurzaam bedrijf, bijvoorbeeld op het gebied van energieverbruik. Het gebruik van groene stroom krijg ik er misschien nog wel door, maar voor de rest zie ik – zeker ten tijde van deze economische crisis – niet een, twee, drie oplossingen. Onze bedrijfstak wordt toch vooral door geld en efficiency gestuurd. Bovendien is de organisatie nogal log. Je kunt makkelijker bij jezelf beginnen. In mijn privéleven kan ik allerlei dingen doen die bijdragen aan duurzame ontwikkeling. Om dat te doen heb ik ook bewust meer vrije tijd gecreëerd. Maar dit gesprek prikkelt me wel om na te denken over de mogelijkheden die ik in mijn werk heb.”
Monique van Dijk: “Ik richt me niet zozeer op de hele organisatie, maar vooral op wat ik zelf doe. In mijn werk in de thuiszorg kom ik in aanraking met het voedingspatroon van mensen. Ik ga daarover nogal eens in gesprek. Welke keuzes maak je? Zijn die keuzes gebaseerd op het Nederlandse aanbod van voedingsmiddelen, dus met vlees, kas en melk,  of gericht op onze gezondheid en die van de land- en tuinbouw? Dat is een persoonlijke kwestie, maar ook een religieus, levensbeschouwelijke.”
Jan Jonk: “Echte veranderingen moeten van de politiek komen. En die kiezen wijzelf, al moet je afwachten wat ze besluiten om te doen. We gaan eens in de vier jaar naar de stembus en dan houdt het op. Ja, je kunt in je eigen omgeving concreet wat dingen doen. Dat is goed, maar wel beperkt.”
Jan Hopman: “Je invloed op de politiek reikt verder dan de stembus. Je kunt politici ook tussentijds aanspreken. Ik vind dat wij een profetische functie hebben. Dat klinkt een beetje groot, maar ik bedoel ermee dat je signalen kunt afgeven over wat je in de samenleving ziet gebeuren. Zelf heb ik onlangs tijdens een commissievergadering ingesproken over de armoedebestrijding. Maar je kunt ook opbellen of brieven schrijven. Of het wat uitmaakt weet ik niet. Op den duur wel, denk ik. Maar je straalt in ieder geval iets uit. Overigens is de macht van politici dikwijls ook heel beperkt. Het economisch systeem strekt zich door de globalisering over de hele wereld uit. Politici hebben daar geen greep meer op.”
Monique van Dijk: “Ook consumenten – en dat zijn we allemaal – hebben macht. Als wij bepaalde producten niet meer afnemen, dan zal de producent het na verloop van tijd ook  voor gezien houden.”
Piet Schalk: “Francis en ik stellen ons voor we naar de winkel gaan, dikwijls de vraag: hebben we dit of dat nu echt nodig? Door steeds weer nieuwe producten aan te schaffen bevorder je de vervuiling. Ons nest, de aarde, is al stevig vervuild. Dat is een groot probleem voor de toekomst.”
Gerard Kester: “Maar help je de armoede de wereld uit door minder te consumeren?”

omhoog

Pastoraal werkers en duurzaamheid

Aan het gesprek in Breda nemen drie pastoraal werkers deel. Geven zij in hun kerkelijk werk aandacht aan aspecten van duurzame ontwikkeling?
Gerard Kester: “Een paar jaar geleden heb ik met een Caritasgroep een project over duurzaamheid gedaan. In dat kader hebben we ook een bezoek gebracht aan De Kleine Aarde, een centrum voor een duurzame levensstijl in Boxtel. De gedachte ‘mondiaal denken, lokaal handelen’ spreekt me zeer aan. Dat project heeft bij mij ook een aantal dingen in gang gezet. Zo eet ik veel minder vlees. Een jaar geleden heb ik tijdens een sabbatsperiode ook studie gemaakt van dit onderwerp. Daarna ben ik echter van werkplek veranderd en is de aandacht voor duurzaamheid een beetje op de achtergrond geraakt. Ik heb nu een speciale opdracht voor pastoraat onder ouderen. Heel soms komen daarin aspecten van duurzaamheid ter sprake. Eens per maand houden we bijvoorbeeld een gezamenlijke maaltijd. Wat we eten hangt een beetje af van wat mijn volkstuin op dat moment van het seizoen te bieden heeft. Met de deelnemers heb ik het daar dan over. Veel verder kom ik niet. Ja, ik werk aan de sociale samenhang. Ik vind het belangrijk dat ouderen deel blijven uitmaken van de samenleving. Als hun gezondheid afneemt, dan komen ze niet zo gauw meer buitenshuis.”
Jan Hopman: “Ik houd me in mijn werk vooral bezig met sociale duurzaamheid. In de inloop kom ik steeds weer mensen met een laag inkomen tegen. Omdat mensen niet met hun armoede te koop lopen, duurt het vaak een tijdje voor je deze mensen bereikt. Maar als je eenmaal contact hebt, dan kun je daar wel wat mee. In incidentele gevallen kun je via een fonds wat financiële ondersteuning regelen. Belangrijk is ook dat mensen erbijhoren, bij de parochiegemeenschap en bij de samenleving. Aan het behoud van de schepping kom ik op een of andere manier niet zo toe. Toch denk ik dat er best interesse voor is, al heb ik wel een frustratie overgehouden aan de gesprekken met het kerkbestuur over het gebruik van fairtrade koffie. Bestuursleden kijken teveel naar de centen. De ene helft mocht fairtrade koffie zijn, maar de andere helft moest bij de Macro gekocht worden. Wat een koehandel!”
Frans Verkleij: “Wij maken wel eens een spirituele wandeling naar een abdij hier in de buurt. Je komt dan met elkaar in gesprek over de landbouw en je betrokkenheid daarbij. Ik vind dat waardevolle uitstapjes. Ook besteden we in onze parochie altijd veel aandacht aan de acties van Solidaridad rond fairtrade koffie, bananen en sinaasappels. Eigenlijk zou ik er wel meer aan willen doen. In mijn privéleven doe ik er best veel aan. We gaan bijvoorbeeld altijd naar de biologische winkel. Maar ik ben niet zo’n profeet…”

omhoog

In gesprek over duurzaamheid

Tijdens het laatste deel van het gesprek is de deelnemers gevraagd naar de gesprekken die zij met zichzelf en met anderen voeren over hun eigen bijdrage aan duurzame ontwikkeling.
Anton Janssen: “Mijn vrouw en ik zitten behoorlijk op één lijn. We spreken heel veel over de keuzes die we als gezin maken. In het kerkbestuur hebben we gesproken over het gebruik van groene energie en energiezuinige lampen. Mogelijk krijgen we zelfs zonnecollectoren op het dak van de kerk. Maar op mijn werk wordt er niet zoveel over gesproken. Ik ben sterk bezig met de effectiviteit van wat ik doe, want de tijd en energie die ik heb is beperkt. Je kunt het beste beginnen met wat direct lukt. In mijn eigen gezin, de parochie en het jongerenplatform is er genoeg laaghangend fruit. Maar ik weet niet, of dat ook geldt voor het bedrijf waarvoor ik werk. Wat kan ik daar bijdragen? Ik houd me in mijn werk bezig met het technisch gezien botsveilig maken van auto’s. Maar ik vraag me wel eens af, of dit echt bijdraagt aan duurzame ontwikkeling. Ja, mensen lopen minder letsel op doordat auto’s veiliger zijn. Maar bevorder ik soms ook niet dat auto’s nog harder kunnen rijden? Daar ben ik nog niet uit, ook al omdat bezig zijn met dit soort hoogtechnische uitdagingen heel erg leuk vind. Maar ik zal toch een keer de keus moeten maken, of het werk dat ik nu doe me voldoende intrinsiek motiveert. Het laatste half jaar ben ik wel meer bezig met anderen vertellen wat ik doe. Ik loop in kleren die de Duurzaam Ondernemen Prijs hebben gekregen. Maar als je dat niet vertelt, dan weet niemand het.”
Francis Schalk: “Piet en ik hebben het er met elkaar veel over hoe de economie draait. Ook hebben we gesprekken met mijn familie en vrienden die ook niet zo gericht zijn op het hebben van veel dingen.
Piet Schalk: “Soms probeer ik mezelf wel een beetje af te remmen, want dit soort zaken kunnen mijn leven behoorlijk beheersen. Ik kan nogal serieus met iets bezig zijn. Momenteel lees ik bijvoorbeeld veel over elekrosmog, de schadelijke gevolgen van verschillende vormen van straling. Ik ga daar ook met anderen over in gesprek. Sommigen pikken het op, maar anderen lachen erom.”
Jan Jonk: “Ik moet eerlijk zeggen dat ik mijn activiteiten, vroeger en nu, nooit zo vanuit het perspectief van duurzaamheid bekeken heb. Duurzaamheid heeft voor mij altijd te maken gehad met natuur en milieu. Ik vind het verrijkend om duurzaamheid ook te verbinden met sociale en economische vraagstukken.”

Het gesprek in Breda vond plaats onder leiding van pastoraal werker Frans Verkleij.
Gerard van Eck geeft voor landelijk bureau DISK uitvoering aan het project Duurzaamheid: waar geef jij je talenten aan?

omhoog

De geïnterviewden

Piet Schalk heeft aan de HTS gestudeerd. Nadien heeft hij gewerkt voor diverse nutsbedrijven in West-Brabant. Als laatste was hij werkzaam voor een gasdistributiebedrijf in Oosterhout. Hij onderhield voor dit bedrijf contacten met klanten met grote gasinstallaties. Zestien jaar geleden is hij bij een interne reorganisatie met enkele andere collega’s die evenals hij ouder waren dan 55 jaar, ontslagen. Naast zijn betaalde werk heeft Piet altijd het nodige vrijwilligerswerk gedaan. Momenteel is hij met zijn vrouw Francis nog actief voor de wereldwinkel in de Franciscuskerk en een project voor straatkinderen in Peru.
Bij de selectie van duurzaamheidsitems kiest hij voor: productie en consumptie duurzame energie, energieverbruik bedrijven en burgers, armoede, uitsluiting én lichamelijke en geestelijke gezondheid.

“Ik loop mijn hele leven al ertegen aan – steeds meer ook – dat mensen veelteveel hebben. Teveel aan producten, teveel aan geld, noem maar op. Mensen hebben dat tot op zekere hoogte ook nodig, maar niet zoveel. Ze stoken elkaar op om steeds meer te willen hebben. Ik geloof er niks van dat het welzijn van mensen vergroot wordt, als ze van steeds meer producten gebruik kunnen maken.”

Monique van Dijk heeft een opleiding gevolgd aan de Biologisch-Dynamische Land- en Tuinbouwschool. Met haar man heeft ze daarna ook een biologisch-dynamisch bedrijf gehad. Ze hielden zich vooral met akkerbouw bezig. Na verhuisd te zijn naar Breda was ze betrokken bij muzieklessen op een vrije school. Nadat haar kinderen het huis uit waren, is ze in de thuiszorg gaan werken. De afgelopen vijf jaar heeft ze dit gecombineerd met een studie theologie. Monique is ook actief voor de Bethlehemparochie in Breda.
Bij de selectie van duurzaamheidsitems kiest ze voor: sociale samenhang, lichamelijke en geestelijke gezondheid, luchtkwaliteit, aantrekkelijkheid en kwaliteit lanschap, arbeidsomstandigheden.

“Ik zie de aarde als een bezield organisme, waarin alles met elkaar te maken heeft. Als mensen de menselijke maat niet kunnen aanhouden, dan gaat het mis in onze wereld.”

Jan Jonk is lange tijd in het onderwijs werkzaam geweest, het laatst als directeur van een basisschool in Ulvenhout. Nadat hij plotseling te maken kreeg met een visule handicap is hij volledig in de Wao terechtgekomen.  Hij verhuisde ook naar Breda, waar hij via de Caritas van de Bethlehemparochie als vrijwilliger betrokken raakte bij de stichting Hulp in Bijzondere Omstandigheden en het project Budgetcoach Breda.
Bij de selectie van duurzaamheidsitems kiest hij voor: armoede, onderwijsparticipatie, geestelijke en lichamelijke gezondheid, innovatief en creatief vermogen en hoeveelheid werkgelegenheid.

“Mensen geld toestoppen is niet genoeg. Dat werkt slecht even. De aanpak van armoede moet duurzaam zijn. Mensen moeten zich ontwikkelen. Ze moeten weer perspectief krijgen op meedoen; hoe en wat dat is weer iets anders.”

Anton Janssen heeft aan de Technische Universiteit Eindhoven gestudeerd. Hij is sindsdien werkzaam bij Tass, een geprivatiseerd dochterbedrijf van TNO, dat zich bezighoudt met het botsveilig maken van auto’s. In zijn vrije tijd is hij lid van het kerkbestuur van de Bethlehemparochie. Ook is hij één van de drijvende krachten achter het Jongerenplatform, dat allerlei activiteiten organiseert voor jongeren in het bisdom Breda.
In de selectie van duurzaamheidsitems kiest hij voor: productie en consumptie duurzame energie, hergebruik grondstoffen, arbeidsomstandigheden, omgaan met schaarse ruimte, soortenrijkdom van planten en dieren.

“Energie en grondstoffen zijn ons allebei door de natuur – en daarmee onze Schepper – geschonken. Omdat de beschikbare hoeveelheid beperkt is, zullen we er zuinig mee om moeten gaan. Er is genoeg voor alle mensen op aarde. Het moet alleen wel eerlijk verdeeld worden. Nu heeft een deel van de mensen heel veel en een ander deel helemaal niks.”

Jan Hopman is sinds 2004 als pastoraal werker verbonden aan de parochie Breda-Noord. Hij houdt zich vooral bezig met diaconale projecten, zoals de inloop. Hij bezocht het klein seminarie en studeerde theologie. Zijn werkzame leven is hij begonnen als leraar godsdienst en maatschappijleer op een huishoudschool; later is hij op verschillende plekken ambulant jeugd- en jongerenwerker geweest. Van 1993 tot 2004 heeft hij als theoloog in Chili gewerkt. Hij werkte in een vormingscentrum waar hij zich bezighield met aidsvoorlichting en militaire gewetensbezwaarden. In zijn vrije tijd is Jan voorzitter van een multiculturele voetbalclub en van de Stichting Ongedocumenteerden Breda.
In de selectie van duurzaamheidsitems kiest hij voor: luchtkwaliteit, armoede, uitsluiting, sociale samenhang en culturele identiteit.

“Voor mij blijft het armoedevraagstuk het grote probleem. Ik merk dat ook in onze wijk. Daar wonen veel mensen die moeten leven van een bijstands- of Wao-uitkering. Door de bezuinigingen wordt dat probleem alleen maar groter.”

Gerard Kester is sinds een jaar als pastoraal werker verbonden aan de Michaëlsparochie in Breda-Oost. Hij houdt zich vooral bezig met het ouderenpastoraat. Na zijn studie theologie is hij eerst als pastor en maatschappelijk werker werkzaam geweest in een instelling voor geestelijke gezondheidszorg. Daarna heeft hij in verschillende parochies in de bisdommen ’s-Hertogenbosch, Rotterdam en Breda gewerkt. Ook was Gerard enkele jaren arbeidspastor in het bisdom Rotterdam. Hij gaat over een jaar met pensioen.
In de selectie van duurzaamheidsitems kiest hij voor: productie en consumptie duurzame energie, hergebruik grondstoffen, sociale samenhang, uitsluiting en arbeidsomstandigheden.

“De wijze waarop wij produceren en consumeren gaat me echt aan het hart. We gaan heel slordig met de aarde om. Als ik kijk naar wat ik allemaal weggooi… Dat kan wel wat minder.”

Francis Schalk heeft tot aan haar huwelijk gewerkt als leerkracht in het buitengewoon lager onderwijs. Daarna heeft ze dat van tijd tot tijd nog op invalbasis gedaan. De laatste 20 jaar heeft ze taalles gegeven aan buitenlandse vrouwen. Ze heeft altijd het allerlei vrijwilligerswerk gedaan. Momenteel is ze met haar man Piet nog actief voor de wereldwinkel in de Franciscuskerk en een project voor straatkinderen in Peru.
In de selectie van duurzaamheidsitems kiest ze voor: armoede, lichamelijke en geestelijke gezondheid, kwaliteit van woonomgeving, luchtkwaliteit en energieverbruik van bedrijven en burgers.

“Ik vind het nog steeds onvoorstelbaar dat het, terwijl we zoveel kunnen, niet mogelijk is om rijkdom en armoede beter te verdelen. Zolang dat het geval is, zal er ook onvrede in de wereld blijven.”

Frans Verkleij is als pastoraal werkver verbonden aan de Bethlehemparochie. Hij heeft in Amsterdam biologie gestudeerd is daarna in Wageningen als onderzoeker naar plantenziekten werkzaam geweest. Nadat hij op latere leeftijd theologie gestudeerd heeft, is hij pastor gewoorden.
In de selectie van duurzaamheidsitems kiest hij voor: armoede, kwaliteit en toegankelijkheid van onderwijs, productie en consumptie van duurzame energie, soortenrijkdom van planten en dieren, behoud van bodemkwaliteit.

“Door ons toedoen verdwijnen nu in een gigantisch tempo dier- en plantensoorten. Ik vind dat dit niet mag. Al die dieren en planten hebben een intrinsieke waarde. Een spin heeft ook recht op leven. Dat moeten we respecteren los van vraag of dieren en planten ons van nut zijn.”

omhoog

Naar openingspagina Duurzaamheid: waar geef jij je talenten aan?

home