home

ONDERSTEBOVEN
Tijdschrift van DISK

GETEKEND EN GEZEGEND

Gemmy van Laeren tijdens de uitreiking van de Vredesprijs 2006 in Breda. Foto: Irmgard Busch.OndersteBOVEN,
20(2006)4
door Irmgard Busch

Tijdens de vredesweek afgelopen september ontving Gemmy van Laere (51 jaar) de Vredesprijs van Breda. Irmgard Busch zocht haar op en vroeg naar de achtergronden.

Hoe kom je aan de Vredesprijs?

"Daar hebben mijn collega's voor gezorgd. Ik werk als vrijwilligster bij de Stichting Nieuwkomers en Vluchtelingenwerk Breda (NVB), sinds 1992 al. Ik wist echt niet dat ik zo bijzonder was. Wat ik allemaal te horen kreeg!"

Wat zeiden ze dan over jou?

"Van alles. Wat ik wel erken is dat ik vaak een spil ben, sterk in het bemiddelen. Ik wil nooit iemand buitensluiten en met iedereen omgaan ook al is iemand een echte etterbak. Dat is een beslissing die ik genomen heb en dat is een manier van leven geworden. Ik had een tante, zij was missiezuster in Kameroen, tante Ciel. Zij zei altijd 'Doe alles met liefde'. En zo was zij ook. Werken onder moeilijke omstandigheden, leven met de meest gekke mensen uit alle windstreken in één onderkomen en dan deze houding. Daarin herken ik mezelf ook, iedereen telkens opnieuw zien en (lachend) wel ondertussen op je portemonnee letten."

Wat doe je precies bij de NVB?

"Ik begeleid mensen die asiel hebben aangevraagd, ik bewaak de juridische processen, ze mogen geen termijn of datum missen. En verder ga ik met ze kneuteren, gewoon alledaags en iets gezelligs doen. Veel meer is niet mogelijk. Het is echt erg hoe deze mensen jarenlang moeten wachten en de hoop niet willen verliezen. Ik krijg meestal wel de mensen toegewezen die het extra moeilijk hebben. Een aantal jaren geleden begeleidde ik een jonge man uit Irak. Mijn jongste dochter was net geboren. Hij belde me op en twintig minuten later was hij dood. Ik moest hem identificeren. Zoiets vergeet je je hele leven niet meer. En dan de begrafenis, heel luguber. Hij was een rapper, hij wilde heel graag leven. Hij ging nooit om met de moslimbroeders. Maar bij de begrafenis stonden ze er allemaal. De kist moest nog een keer open om te controleren of zijn hoofd wel richting Mekka lag. Zijn zus heeft nog steeds geen visum gekregen om zijn graf te bezoeken.
Ook geef ik regelmatig gastlessen in groep 8 van de basisscholen. Tien jaar geleden waren er op enkele scholen incidenten met racistisch gedrag van de kinderen. Toen ben ik met de voorlichting over vluchtelingen begonnen. En dat ben ik blijven doen."

Moet je voor dit werk een bijzondere kennis of gave hebben?

"Ik heb heel veel aan mijn ervaringkennis. Vroeger heb ik het vooral in de politiek gezocht. Samen strijden! Maar het werd nooit wat. Wat me wel geholpen heeft is het geloof in jezelf. Het leven in eigen hand nemen, wat er ook gebeurt. Niemand de schuld geven, dat is mijn grote levensregel. Verantwoordelijk zijn voor je eigen leven. Niet meer bang zijn. Ik heb zelf zo'n twintig jaar getobd.
Na mijn middelbare school ging ik voor de studie naar Nijmegen. Ik was toen eigenlijk al ziek, depressief, maar dat wist ik niet. In Nijmegen zocht ik vrijheid. De zogenaamde hippievrijheid in die tijd was eigenlijk volstrekte onvrijheid, heel egoïstisch, gewoon je gang gaan. Dat deed me helemaal geen goed. Toen ik met mijn eindscriptie van de studie bezig was, werd ik heel psychotisch en gedwongen opgenomen op een gesloten afdeling. Ik weigerde elk medicijn, elk gesprek. Ik wilde zelfstandig zijn en kon het niet. Een jaar lang heb ik toen fijn boeken gerestaureerd, boeken met goud. Dat was toen mogelijk, de tijd van de antipsychiatrie.
Na dit jaar probeerde ik mijn leven weer op te pakken. Ik begon aan een opleiding, trouwde en mijn oudste dochter werd geboren, nu 24 jaar geleden. Maar het huwelijk was niet goed. Na vier jaar ben ik gescheiden, dat was een opluchting met schuldgevoel. Met mijn dochter ging ik verder, deed vrijwilligerswerk in het Vrouwenhuis. Mijn gezondheid ging echter achterruit, ik werd steeds ernstiger depressief, vooral in zomer. Het was een rottijd voor mijn dochter. Na een grote crisis die uitliep op een opname van drie weken kreeg ik eindelijk de juiste medicatie. Hoera leven!
Vanaf die tijd ging het beter, alhoewel ik toch nog wat te verstouwen kreeg. Ik begon aan een nieuwe relatie. Toen mijn tweede dochter twaalf jaar geleden geboren werd, bedacht mijn partner dat een kind niet zijn ding was en weg was hij. Het kind was vijf dagen oud."

Hoe ben jij toen verder gegaan?

"Ik was al een tijd daarvoor boeddhist geworden. Het was bijzonder hoe het gebeurde. Ik was niet op zoek naar geloof of zoiets, maar gewoon met iemand meegegaan. Wat me toen zo trof was het appèl: heb een ruim hart, leef zelf je leven, laat dat niet over aan anderen. Dat heeft me toen zo getroffen dat hierdoor ook mijn leven is veranderd. Telkens weer nieuw kunnen zien, je verbonden weten. Heel eenvoudig.
Ik probeerde het en het lukte. Elke ochtend en avond bid ik, het beste 'ik' naar boven halen. Zonder de gebeden lukt het denk ik niet. Je bent altijd geneigd om te doen wat het beste uitkomt en niet wat het beste is. Ja, ik ben voorstander van dit geloof. Nooit gedacht dat ik die gebeden uit mijn mond zou krijgen.
Eigenlijk heb ik een geloof zonder poespas, zonder geboden en zonder dat je anderen hiermee lastig moet vallen of jezelf onder druk zet. Ik wil gewoon goed zijn, mensen respecteren, wat niet betekent dat ik van anderen alles pik. Fout is fout en dat maak ik ook duidelijk. Ik voel me vrij. Er is niemand die me straft voor zonden, ik weet dat ik het mezelf aandoe. En dat maakt alles zo anders, vergeleken met vroeger. Ik ben intussen ook een voorgangster van een groep van vijfentwintig boeddhistische vrouwen. Drie keer in de maand komen we bij iemand thuis bij elkaar, voeren gesprekken, ik bereid dit voor en begeleid dit. Ze zeggen dat ik zo goed ben omdat ik zweverig gedoe - zonder iemand tegen de borst te stuiten - back to earth breng."

Werkt dit ook door in je vrijwilligerswerk?

"Ja hoor. Ook wanneer je je correct gedraagt, je hebt altijd ook non-verbaal gedrag waarmee je onbewust zegt wat je echt vindt. Daar let ik dus op, ik wil waarachtig zijn in mijn hele houding. Dat maakt mijn blik open. En daardoor vertrouwen de mensen mij ook.
Sinds de goede medicatie jaren geleden gaat het ook met mijn gezondheid goed.
Ik sta versteld van mijn 'rijke' volle leven, mijn geweldige dochters, mijn huis, mijn dierbare buurt, mijn NVB dat me wakker en actief houdt. Ik ben gelukkig en ik wil dat andere mensen ook gelukkig zijn."

Toen jij de Vredesprijs kreeg, werd gezegd dat jij getekend en gezegend bent. Dit staat in het juryrapport. Wat vind je van deze kenmerken, herken je dit?
"Oh ja? Heeft de wethouder dat toen gezegd? Heb ik niet eens gehoord! Wat goed dat jij dit hebt onthouden. Getekend en gezegend? Ja, dat ben ik."

omhoog

Klik hier voor het artikel 'Meer van hetzelfde of WKK?'.

Naar andere artikelen OndersteBOVEN

home